PARENTAL ADVISORY EXPLICIT CONTENT: NOT YOUR BITCH

DSC_0114

Όταν έχεις μία δουλειά στο χώρο που ονομάζεται φαγητό ή food & restaurants, η κριτική είναι κάτι με το οποίο πρέπει να μάθεις να πορεύεσαι. Στους τόσο social χρόνους μας, εσείς που σχολιάζετε έχετε αναρωτηθεί ποιος σας ακούει και αν η γνώμη σας ενδιαφέρει κανέναν;

O οδηγός Michelin είναι ο δημοφιλέστερος οδηγός εστιατορίων. Ο κατάλογος αυτός με τα καλύτερα εστιατόρια του κόσμου, δημιουργήθηκε από μία εταιρία ελαστικών, για να κάνει τους οδηγούς να χρησιμοποιούν περισσότερο το αυτοκίνητο τους, δηλαδή τα λάστιχα τους, δηλαδή τις πωλήσεις. Το ψάρι βρομάει από το κεφάλι και αν αυτοί πουλούσαν λάστιχα άλλοι πουλάνε διαφημίσεις. Μόνο που τα λάστιχα είναι χρήσιμα.

Σήμερα δε χρειάζεσαι μία εταιρία για να εκδώσει τη γνώμη σου. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις ένα site τύπου magirio.gr στο οποίο όποιος έχει δόντια και μασάει πιτόγυρο μπορεί να γράψει το κοντό του. Οι σχολιαστές έχουν nicks εκτός του κόσμου αυτού και ο σχολιασμός σε ασύντακτα σπαστά ελληνικά εντυπωσιάζει. Αγαπούν: Το φθηνό, το φθηνότερο και το δωρεάν chemical γλυκό στο τέλος.

Βαθμός που με ενδιαφέρει η γνώμη τους: 0

Αν χρειάζεσαι λίγη καθαρή αδρεναλίνη την ώρα του μεσημεριού, το καλύτερο είναι οι κριτικές στο foursquare και το facebook. Εδώ οι σχολιαστές χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Στους ιδιοκτήτες που κάνουν ένα τουλάχιστον τσεκάρισμα τη μέρα και αφήνουν συμβουλή να δοκιμάσεις όλο τον κατάλογο και στους πελάτες που δεν αφήνουν τίποτα να πέσει χάμω Σχολιάζουν τα πάντα από τη χαραμάδα στο παράθυρο που έμπαζε αέρα και έπρεπε να φοράει το παλτό της για να μη φανεί ό,τι δεν είχε να αγοράσει καινούρια μπλούζα με στρασάκια μέχρι το σαπούνι στις τουαλέτες που δεν ήταν αρκετά πολυτελές για τα χέρια της. Τα πιο δολοφονικά σχόλια έχουν υπογραφή του τύπου TaΝaki Pou, δηλαδή αξιοπρέπεια.

Βαθμός που με ενδιαφέρει η γνώμη τους: 0

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που γράφουν τη γνώμη τους σε sites φαγητού. Χρήζουν τον εαυτό τους food critic, μόνοι τους τα τρώνε, μόνοι τους τα γράφουν, μόνοι τους τα διαβάζουν. Πέτυχα προχτές την κριτική για ένα νέο εστιατόριο και δε θα ήθελα καθόλου να ήμουν ούτε ο μάγειρας ούτε ο ιδιοκτήτης. Ο κριτικός είχε επισκεφθεί το ρεστοράν και προφανώς δεν του φέρθηκαν καθόλου όπως έπρεπε στην σπουδαιότητα του, οπότε το ένα ήταν ζεστό, το άλλο κρύο, το σέρβις χάλια -καμία σχέση με αυτό που έχει στο σπίτι του- το μενού μπόριγκ. Αν πάρουμε σα δεδομένο πως το εστιατόριο ήταν κακό γιατί όλο αυτό θα έπρεπε να το μεταφέρει στο όποιο κοινό του; Για να το σώσει από τους κακούς; Και γιατί θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει πως του φέρθηκαν σαν το τελευταίο σκουπίδι; Φαίνεται να μου αρέσουν οι ιστορίες εξευτελισμού; 

Βαθμός που με ενδιαφέρει η γνώμη τους: 0

Επίλογος Το κάθε εστιατόριο κάνει το καλύτερο που μπορεί. Ειδικά στα χρόνια αυτά. Ο κάθε μάγειρας δίνει τα καλύτερα του πιάτα και το ποσοστό αστοχίας είναι μικρό. Τι είναι αυτό που κρίνει ο κριτής; Το concept, το αποτέλεσμα, τις αστοχίες; Ποιος είναι ο σκοπός; Να γράψει δύο εξυπνάδες; Αν είχε πάρει μία διαφήμιση ή ένα δωρεάν γεύμα η γνώμη του θα ήταν η ίδια; Αγαπημένε κριτικοί, όταν τρώτε σε ένα εστιατόριο είστε πελάτες όπως όλοι. Δεν μπορείτε να είστε ο star.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: